اجتماعی

فاجعه لندن در انتظار !/ بحران جدی آلودگی هوا

به گفته یکی از اعضای محترم شورای شهر قربانیان آلودگی هوای تهران در هر هفته معادل سقوط یک ایرباس 500 نفره است! به نظر می‌رسد این آمار مبالغه‌آمیز باشد و به هیچ وجه ‌این‌طور نیست. درواقع نه به ‌این شوری شور است و نه به آن بی‌نمکی. روزانه تعداد 14نفر قربانی آلودگی هوا داریم که با صدور جواز دفن، دلیل فوت که بیماری ریوی یا قلبی بوده، مشخص می‌شود. طبق آمار حدود 14 و حداکثر 20نفر از قربانیان آلودگی هوا هستند. اما چه باید کرد؟ الان قرار نبود تعداد جمعیت ما این‌قدر شود. قرار نبود حدود 2میلیون و 800هزار اتومبیل در خیابان‌های تهران باشند. قرار نبود همین تعداد موتورسیکلت داشته باشیم که هشت‌برابر اتومبیل آلایندگی هوا و صوتی ایجاد می‌کنند. موتورسیکلت‌ها مثل خرمگس و زنبور از کنارمان رد می‌شوند و آلودگی صوتی ایجاد می‌کنند. همه ‌اینها را روی هم بگذاریم به‌اضافه موقعیت جغرافیایی تهران که توسط کوه‌ها احاطه شده و فصلی که در آن قرار گرفته‌ایم، دست به دست هم داده و باعث بروز آلودگی هوا شده است. درحالی که در ماه‌های نیمه اول سال هوای تهران بد و آلوده نیست، ولی در نیمه دوم سال تا ماه بهمن کار خراب می‌شود. یک‌سوم کارخانه‌های ایران اطراف تهران است که عجیب به نظر می‌رسد و در جاده کرج و بومهن و رودهن به‌وفور این کارخانجات را می‌بینیم. از طرفی وقتی زمستان می‌آید و هوا سرد می‌شود، دود و دم که گرم‌تر از هواست، به بالا می‌رود و قصد فرار از فراز تهران را دارد، اما یک جبهه هوای سرد روی آن را می‌گیرد؛ درست مثل دم‌کنی! وقتی دم‌کنی را روی دیگ برنج می‌گذارند، هوای داغ درون دیگ قادر به فرار نیست و با برخورد به دم‌کنی به داخل دیگ برمی‌گردد و دائما چرخش ایجاد می‌شود. آن جبهه هوای سرد هم همین کار را می‌کند؛ یعنی جبهه هوای سرد مانع فرار هوای آلوده می‌شود و درنتیجه حالت وارونگی پیش می‌آید که بر اثر آن یقه پیراهن سفیدمان سیاه می‌شود یا در جوی آب یک حالت قیرمانند و سیاه راه می‌افتد. اما کدام یک از اینها را می‌توانیم حل کنیم؟ شهردار سابق تهران سه سال پیش با سفر به کپنهاک گفت سیاست تهران برای آلودگی هوا دوگانه است؛ یکی گسترش مترو و دیگری گسترش فضای سبز. الان هم همان چاره را داریم.

اگر در لندن اتومبیل خود را بیرون ببرید، بیچاره می‌شوید و مثلا روزانه باید 300هزار تومان بابت خرج پارکینگ و رفتن درمحدوده و گرفتن جواز مربوطه هزینه کنید در حالی‌که با گذاشتن اتومبیل در منزل و سوار شدن مترو یا قطار زیرزمینی با 4 پوند جابه‌جا می‌شوید. ما هم باید به همان سو برویم؛ اتومبیل برای تعطیلات آخر هفته در خانه بماند یا اینکه بخواهیم بیماری را اورژانسی به بیمارستان برسانیم. اما حدود 50‌درصد اتومبیل‌های سطح شهر تک سرنشین است. بنابراین اگر سرویس‌های بی‌آرتی و قطار زیرزمینی را افزایش دهیم و آرام آرام استفاده از اتومبیل شخصی محدود و محدودتر شود و فضای سبز را افزایش دهیم، آن‌وقت تهران تازه مثل لندن می‌شود. به یاد دارم زمانی دولت کسانی را که به شهرستان می‌فرستاد پولی به عنوان بدی آب و هوا می‌داد. الان این پول را باید به شهروندان تهرانی بدهند. همین کار را لندن انجام می‌دهند، چون کرایه و حمل و نقل گران و همین‌طور دود و دم زیاد است، درنتیجه از مطلوبیت افتاده است. همان‌طور که تهران از مطلوبیت و محبوبیت می‌افتد، مگر اینکه در همین دو زمینه کاری کند و قطار زیرزمینی و فضای سبز را گسترش دهد تا هوا تلطیف شود. درواقع راه دیگری هم وجود ندارد. عیسی کلانتری 30 درصد آلودگی تهران را مربوط به تردد کامیون‌هایی دانست که شب‌ها تردد می‌کنند و عمر بالای 10 سال دارند. اما آیا واقعا کامیون‌ها آن‌قدر در آلودگی تهران نقش دارند؟ این ارقام ازکجا می‌آید؟ البته می‌دانیم که کامیون‌ها موتورهای قوی دارند و آلودگی زیادی ایجاد می‌کنند اما 30 درصد نیست، چون ما پالایشگاه‌ها و کارخانجات زیادی به‌اضافه اتومبیل و موتورسیکلت در سطح شهر داریم، اما مگر چند کامیون داریم که یک سوم آلایندگی هوا را موجب شوند؟ در این باره باید آمار متقنی وجود داشته باشد که مثلا شهرداری آمار کامیون‌ها را اعلام کند که هر کدام از اینها در دقیقه چقدر آلایندگی ایجاد می‌کنند؟ ماشین‌های سنگینی که بعضا نخاله‌های ساختمانی حمل می‌کنند، در سربالایی‌ها زور می‌زنند و آلایندگی‌زا هستند ضمن اینکه تولید صوت ناهنجار هم می‌کنند، ولی ارائه آمار باید دقیق و حساب شده باشد. خوب است مسئولان طوری مدیریت کنند که بعد از اتمام دوره چهارساله خدمتشان کمتر بگویند «زورمان نرسید!»

منبع: روزنامه آرمان

تاریخ چاپ : 08-08-1396

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نه − 2 =

بستن