سیاسی

دو گزينه راهبردي آمريکا براي مهار تهديد هسته اي کره شمالي

يک نشريه انگليسي نوشت: ديپلماسي مي تواند تهديد هسته اي کره شمالي را مهار کند.
به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاري آريا، «جان سائرز» (John Sawers) مدير سابق سازمان اطلاعات مخفي انگليس (MI6) در گزارشي در فايننشال تايمز (انگلستان)، نوشت:
جنگ افزارهاي هسته اي دوباره در دستور کار قرار گرفته اند. از دهه ١٩٦٠ تا کنون، امروزه بيش از هر زماني خطر استفاده از اين جنگ افزارها احساس مي شود. در حالي که ما با عقب نشيني جهاني آمريکا، خروج انگليس از اتحاديه اروپا «برگزيت» و مبارزه با تروريسم اسلام گرايان دست و پنجه نرم مي کنيم، نبايد چشم از يک موضوع که مي تواند نظام بين المللي را زير و رو کند و شيوه زندگي ما را نابود کند، برداريم.
اکنون ٩ کشور در جهان از جنگ افزارهاي هسته اي برخوردارند و در شش کشور (يعني آمريکا، انگليس، فرانسه، اسرائيل، هند و چين) صرفاً جنگ افزارهاي دفاعي وجود دارد که فقط براي بازدارندگي نهايي در برابر حملات احتمالي طراحي شده اند. سه کشور ديگر طرز فکر متفاوتي دارند. روسيه و پاکستان نيز جنگ افزارهاي هسته اي را ابزاري براي تغيير منازعات محدود در جهت مطلوب خود مي دانند. کره شمالي جنگ افزارهاي هسته اي را براي تهديد ديگر کشورها، هم براي پاسداري از حکومت خود و هم تأمين منافع عملي بيشتر مي خواهند.
جنگ افزارهاي هسته اي توازني نظامي ايجاد مي کنند که ميان نيروهاي نظامي غيرهسته اي وجود ندارد. در جريان جنگ سرد، اتحاد جماهير شوروي از نظر نيروهاي مسلح در موقعيت برتر بود و ناتو بايد بر تهديد انتقام جويي هسته اي تأکيد مي کرد، تا صلح را حفظ کند. با وجود استفاده ماهرانه روسيه از جنگ افزارهاي جديد جنگ چندگانه، توازن ميان نيروهاي منظم اکنون برعکس شده است. دکترين نظامي روسيه براي ميدان جنگ، جنگ افزارهاي هسته اي مهيا مي کند که براي پايان دادن جنگ در اروپاي مرکزي و بر اساس شرايط روسيه به کار مي روند. نيروهاي آن براي آن سناريو تربيت مي شوند و ما بايد آن را جدي بگيريم.
پاکستان جنگ افزارهاي هسته اي لازم براي ميدان جنگ را به عنوان ابزاري براي دفاع از خود توليد کرده است. هند اعلام کرده است که اگر حمله تروريستي مهم ديگري همچون حمله مومباي (بمبئي) در سال ٢٠٠٨ از سوي پاکستان انجام شود، به آن پاسخ نظامي مي دهد. پاکستان با علم به اين که در مقابل نيروهاي هندي شکست مي خورد، استفاده از اين جنگ افزارها را راه خود براي متوقف کردن نيروهاي هندي کمي پس از عبور آن ها از مرز مي داند. زماني که من رئيس «ام آي ٦» بودم، نگران بودم که هندي ها نمي دانند چقدر سريع مي توانند از تله هسته اي پاکستان عبور کنند. تبادل هسته اي گسترده تر پس از آن به خطر واقعي تبديل مي شود.
کره شمالي موضوع روز است. هدف غير هسته اي کردن شبه جزيره کره که از سوي دولت هاي پيشين آمريکا دنبال مي شد، ديگر هدفي دست يافتني به شمار نمي رود. بهترين حالتي که مي توان به آن اميد داشت، تعليق آزمايش هاي هسته اي و موشکي در ازاي اطمينان بخشي هاي امنيتي و کمک عملي است. تحريم ها به گونه اي طراحي شده اند که با آن هدف کيم جونگ اون را به پاي ميز مذاکره بکشند و بر چين فشار بياورند که نقش فعالانه تري ايفا کنند.
اما اکنون تصور عقب نشيني کيم، رئيس جمهور کره شمالي، بسيار دشوار است و چين بيش از آن که نگران تحمل پيونگ يانگي مسلح به جنگ افزارهاي هسته اي باشد، نگران وقوع جنگي به سرکردگي آمريکا در کره يا فروپاشي [کره] شمالي و ورود ميليون ها پناهنده به چين است.
آمريکا در واقع فقط دو گزينه راهبردي پيش روي دارد: مهار و بازدارندگي خطر؛ يا نابودي آن که مستلزم تغيير حکومت است. گزينه هاي نظامي همواره وجود دارند. اما همه کساني که برنامه هاي مخفي و محرمانه پنتاگون را مطالعه کرده اند، مي دانند گزينه هاي نظامي مستلزم به خطر افتادن زندگي شماري از مردم کره جنوبي است. همچنين خطر ورود ناخواسته چين براي کمک به کره شمالي نيز وجود دارد؛ همان کاري که در دهه ١٩٥٠ انجام داد.
دولت ترامپ درباره نگراني آمريکا درباره اين موضوع اغراق نمي کند: اين کشور مشکلي جدي را در مقابل خود مي بيند. با وجود اين که شايد بسياري از ما سياست مهار و بازدارندگي را تنها پاسخ منطقي مي دانيم، باز هم خطر محاسبات و پيش بيني هاي غلط وجود دارد. ممکن است جونگ کيم اون وسوسه شود از زرادخانه هسته اي خود براي تحت فشار قرار دادن ديگران استفاده کند.
همچنين خطر تکثير جنگ افزارهاي کشتار جمعي وجود دارد. ما شاهد بوده ايم که چگونه پيونگ يانگ از فناوري هسته اي خود به عنوان کالايي براي صادرات استفاده کرده است. در سال ٢٠٠٧، اسرائيلي ها رآکتور هسته اي مخفي را در بيابان سوريه نابود کردند که به دست کره شمالي طراحي و ساخته شده بود.
آيا اين امکان وجود دارد که در آينده سازماني تروريستي بتواند به جنگ افزار هسته اي دست يابد؟ بعيد است. اما اگر آن ها چنين جنگ افزاري را در اختيار داشته اند ، پيونگ يانگ نخستين جايي است که ممکن است به آن جا رفته و آن را تهيه کرده باشند. رابطه گاه و بي گاه پاکستان با سازمان هاي تروريستي بر خطرات مي افزايد.
يکي از کشورهايي که نگراني هاي ما در زمينه جنگ افزار هاي هسته اي آن برطرف شده، ايران است. توافق هسته اي نقاط ضعف خود را دارد، به ويژه اين نقطه ضعف که اين توافق فقط به مدت ١٠ سال اعتبار دارد. اما به داشتنش مي ارزد و تهران به شرايط فني آن متعهد است. اگر دونالد ترامپ از توافق هسته اي خارج شود (همان طور که اين هفته در سازمان ملل متحد تهديد کرد) پس به همين زودي ممکن است کره شمالي ديگري را در مقابل خود ببيند که بايد با آن برخورد؛ اين بار در خليج فارس.
چشم انداز پيش رو در زمينه جنگ افزارهاي هسته اي تيره و تار به نظر مي رسد. اما همان طور که در جنگ سرد نشان داديم، اين موضوعات را مي توان با ديپلماسي ماهرانه و سرمايه گذاري درست در دفاع مديريت کرد. ما فقط بايد آن را در اولويت درستي قرار دهيم.
زماني که در «ام آي ٦» بودم و پيش از آن زماني که به نمايندگي از کشور خود در مذاکرات با ايران درباره برنامه هسته اي اين کشور حضور داشتم، همواره به فکر تهديد هسته اي بودم. تنها موضوعي که مي تواند به طور جدي شيوه زندگي ما را تغيير دهد، بايد در ميان اولويت هاي امنيتي بين المللي بالاي ما قرار گيرد.

منبع: آریا نیوز

تاریخ چاپ : 04-07-1396

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

16 − دوازده =

بستن